Owczarek niemiecki długowłosy – pies domowy?

Owczarek niemiecki długowłosy jest psem dość specyficznym, jeżeli chodzi o dobór środowiska. Z jednej strony jest to zwierzę o dość dużych gabarytach i wysokim poziomie energii, co skłaniało by do przypuszczenia, że najlepszym miejscem bytowania tego stworzenia mogłoby być podwórze. Z drugiej strony, cechy osobowości, jak również cechy anatomiczne, predysponują tą odmianę do przebywania w zamkniętych pomieszczeniach, sprawiając, że jest to niejako pies domowy.

Pies domowy

Pies domowy

Tytułem wstępu – owczarek niemiecki długowłosy oczywiście należy do gatunku canis lupus familiaris (czyli pies domowy) Niemniej jednak, na potrzeby dalszego wywodu określenia „pies domowy” i „pies, który powinien być trzymany w domu”, są używane zamiennie.

Uwarunkowanie fizyczne

Mimo, że owczarek niemiecki długowłosy powinien spędzać wiele czasu na świeżym powietrzu, to jednak stałe miejsce jego noclegu powinno znajdować się w domu lub mieszkaniu – ewentualnie w budynku specjalnie przystosowanym do takiego celu. W przeciwieństwie do krótkowłosych kuzynów, odmiana długowłosa jest zdecydowanie miej odporna na warunki atmosferyczne.

Futro owczarka niemieckiego długowłosego składa się z rozbudowanego włosa okrywowego oraz podszerstka. To jednak podszerstek pełni w głównej mierze funkcję izolacyjną. U większości ssaków podszerstek zapewnia ochronę przed wodą (jest niemal nieprzemakalny), jak również odgrywa ogromną rolę w izolacji termicznej zwierzęcia (przy upale działa jak warstwa odbijająca energię cieplną, przy chłodzie działa jak „bielizna termoaktywna”, nie pozwalająca ulotnić się zgromadzonemu przez zwierzę ciepłu). Podszerstek jednak nie jest w tym przypadku bardziej rozbudowany (a dawniej trafiały się psy, które w ogóle były owego podszerstka pozbawione).

Rola włosa okrywowego jest nieco bardziej skomplikowana. U większości psów włos ten uczestniczy w budowaniu izolacji termicznej zwierzęcia. Niemniej jednak, jest zdecydowanie dłuższy od podszerstka i stawia znacznie mniejszy opór warunkom atmosferycznym. Włos ten zapewnia ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi ciała psa (np. zmniejsza ryzyko wystąpienia zadrapań przy przedzieraniu się przez przeszkody, takie jak gałęzie). U wilków spełnia on również rolę kamuflażu.

Posiadanie jedynie rozbudowanego włosa okrywowego uniemożliwia odmianie długowłosej zbudowanie odpowiedniej bariery przeciw warunkom atmosferycznym. Gdy odmiana długowłosa zostanie zmuszona do stałego zamieszkiwania na podwórzu, chociażby posiadała dobrze dobraną i zaizolowaną budę, pies będzie narażony na choroby ze względu na jego łatwo moknącą sierść. Nie jest tu nawet potrzebny bezpośredni kontakt zwierzęcia z wodą – wystarczy wysoka wilgotność powietrza.

Mimo, iż sierść owczarka niemieckiego długowłosego sprawia wrażenie bardzo ciepłej,  zwierzę to ma znacznie mniejszą tolerancję na niskie temperatury, niż pozostałe odmiany owczarka. Rasy i odmiany psów, które są przystosowane do skrajnie niskich temperatur posiadają co prawda włos okrywowy równie mocno rozbudowany, jak owczarek niemiecki długowłosy. Niemniej jednak psy przystosowane do mrozów zawsze posiadają również dobrze wykształcony podszerstek.

Uwarunkowanie charakterologiczne

Za trzymaniem owczarka niemieckiego długowłosego w domu przemawia również jego temperament. Ubocznym skutkiem mutacji, która zapewniła zwierzęciu jego charakterystyczną sierść, jest również zmiana osobowości.

Mimo, że wszystkie owczarki niemieckie wykazują tendencje do silnej relacji emocjonalnej z właścicielem, to odmiana długowłosa jest jeszcze bardziej człowiekowi oddana.

Owczarek niemiecki długowłosy uwielbia towarzystwo ludzi. Przywiązuje się on do domowników i źle znosi rozstania.

Pozostałe odmiany owczarka niemieckiego posiadają tolerancję na sytuacje, w których zostają pozostawione samemu sobie. Odmiana długowłosa jednak z samotnością sobie zwyczajnie nie radzi. Narażona na długotrwałą rozłąkę z czasem popada w apatię.

Mimo, że odmiana jest psem domowym, każdy właściciel musi zdawać sobie sprawę, że owczarki niemieckie to nie kanapowce. Zwierzę powinno spędzać wiele czasu na dworze. Czas ten powinien być przeznaczony w głównej mierze na spożytkowanie nieposkromionej energii zwierzęcia, głownie poprzez zabawy z właścicielem. Ważne, by po tym czasie umożliwić psu nocowanie pod jednym dachem z resztą rodziny.